Akp Hükümeti’nin Suriye’ye karşı saldırgan ve iki yüzlü politikası, maalesef, devam etmekte. Muhaliflerin aylardır gözümüzün önünde, bizim haber kanallarımız yoluyla, Hatay’dan tüm Dünya’ya seslenmeleri ve kendi devletlerine müdahale edilmesi yönünde çağrıda bulunmaları yetmiyormuş gibi, Suriyelilerin yine Hatay’da, Türkiye topraklarındaki askeri kamplarda eğitildikleri konusundaki haberler artık ayyuka çıktı.

Hatta öyleki, son teyid, İsrail’den geldi. İsrail’in İstihbarat servisine yakınlığı ile bilinen Debka sitesi, Türkiye’nin, “Özgür Suriye Ordusu’nun yanında savaşmaları için Libya’dan gönüllü taşıdığı” iddiasında  bulundu.(Radikal, 28.11.11) Libya’da Kaddafi’yi insanlık onurunu ayaklar altına alarak linç eden ve başlarındaki komutanınCIA tarafından Al Kaide zanlısı olarak yakalanıp eğitilmiş olduğu Batı medyasında kanıtlanmış olan bu paralı askerlerin, şimdi de Suriye’ye taşınıyor olması hiç şaşırtıcı değil! Şaşırtıcı olan Akp hükümetinin ‘’komşularla sıfır politikasından’’ ve Yeni Osmancılığından böyle çabucak vaz geçip bölgede her türlü maceraya girebilmek için neredeyse ‘’hazır ol’’ şeklinde beklemekte olduğu…

 “Büyük ama habersiz” medyamızın ısrarla görmediği haberlerden biri ise Türkiye ve Suriye aydınlarının Ankara’da dün başlamış olan konferansı ve buradan yükselen anlamlı mesajlar. İşte bu konferansa yönelik haberlerden bir kısa özet:

“Türkiye-Suriye Forumu’nun ilk gününde Türkiyeli ve Arap aydınlar birçok konu üzerinde tartıştılar. Edebiyatçılar Derneği, Mülkiyeliler Birliği ve Suriye Gazeteciler ve Yazarlar Birliği tarafından düzenlenen Türkiye-Suriye Forumu’nun ilk günü dün Ankara’da Mülkiyeliler Birliği lokalinde yapıldı. Suriye, Mısır, Lübnan, Ürdün ve Türkiye’den aydınların katıldığı forumun ilk gününde Türkiye’nin Suriye’ye ilişkin dış politikası, Esad rejimi, emperyalistlerin müdahale girişimleri, aydınlar tutumu, iki ülkenin ilişkileri gibi konular tartışıldı. (www.gunlukhaberim.com)”

“Arap Yazarlar Birliği üyesi Malik Sakkur bölgede esen zehirli rüzgarlara rağmen kendilerine yöneltilen davet için teşekkür ederek başladı. Gerek emperyalist, gerekse Arap gerici politikalarına rağmen edebiyatçıların ve gazetecilerin işaret ettikleri duruşun son derece önem taşıdığını vurgulayan Sakkur son on yılda iki ülke arasında ilişkilerin iki ülke halkını da mutlu ettiğini belirtti. Son aylarda yaşanan olumsuzluklara değinen Sakkur iki ülke arasındaki ilişkilerin yeniden doğal karakterini bulması temennisiyle konuşmasını bitirdi.

Sözlerine ülkemize gelirken Türkiye’nin dış politikası nedeniyle içleri acıyarak geldiklerini belirterek başlayan Dr. Nadiye Host, gerek Türkiyeli gerekse Suriyeli aydınlar olarak emperyalistlere hizmet etmeyecek yeni bir aydın yaratmaları gerektiğini söyledi. Host, konuşmasında Aziz Nesin’in Suriye ziyaretinde söylediği şu sözleri aktardı: “Türkiye ve Suriye halkları arasındaki ilişkiler ticari, siyasi ilişkiler olarak değerlendirilmemeli, kültürel ilişkiler olarak görülmelidir.”

Ürdün Yazarlar Cemiyeti üyesi Dr. Ali Hatır, konuşmasına “bölgede bizleri savaştırmaya, ayrıştırmaya çalışan güçler var. Bu güçlerle nasıl mücadele edeceğimizi bilmek zorundayız” sözleriyle başlayarak bölgenin ABD işbirlikçileri ve Siyonizm olmak üzere iki ayrı yabancısı olduğunu belirtti. Konuşmasının devamında Hatır şunları söyledi: “İki kamp var. NATO, İsrail, ABD kampı ve halkların kampı. Recep Tayyip Erdoğan bunlardan birisini seçmek zorundadır ve seçmiştir de zaten.” (www.sol.org.tr) ”

Sn Davutoğlu ve Başbakanımız’dan, bir parçası oldukları NATO’nun Libya ”Harekatı” sonucu,  görüşmelerde bulundukları Libya Ulusal Konseyi ‘askerleri’ tarafından yakalanan ve insan onuruna yakışmayacak bir şekilde görüntüleri tüm dünyaya dağıtılan Kaddafi’nin ‘sonu’ konusunda bir ”açıklama” bekliyorum!

Daha düne kadar el sıkıştığınız, görüşmeler yaptığınız bir ülke liderinin bu şekilde öldürülerek, kanlı vücudunun görüntülerinin bütün dünya televizyonlarında gösteriliyor olması, insanlığa ve müslümanlığa yakışır mı? Bir de buna ‘one minute’ deyin lütfen!

Sn Davutoğlu, Konya’da yaptığı konuşmada “Füze Kalkanı ulusal güvenliği temin edecek!” demiş.

İyi hoş da Sn Davutoğlu, 4 mahkumun güvenliğinin temin edilemediği, nakil aracı içersinde elleri kolları bağlı, cayır cayır yanmaları gibi bir ‘vahşetin’ yaşandığı ülkede, size ve hükümetinize neden inanalım?

• Bu “katliam” sonrası ‘Adalet Bakanı’nız’ istifa etti mi?
• Başbakanınız Arap Baharı turundan başını kaldırıp konu üzerine bir çift laf etti mi?
• Soruşturmayı kimler yapıyor, ne aşamada? Bu tür durumların bir daha yaşanmaması için ne tür önlemler alınacak, mahkumların yakınlarına nasıl bir tazminat ödenecek, kamuoyunu aydınlatıldı mı?

Bir sansür kurulunun başında olsaydınız – bu “Teledomünikasyon İletişim Başkanlığı” veya “Çocukları Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu” olabilir – ve ülkenin geleceği için üç kelimeyi/deyimi sözlüklerden çıkarabileceğiniz, tamamiyle kullanımdan kaldırıp yasaklayabileceğiniz söylense, bu arada, bu üç kelimenin seçimi size bırakılsa, neleri seçerdiniz?

Benimkiler şunlar olurdu:

Boş ver!

Fark etmez!

Bir şey olmaz!

İngilizce bir deyim vardır “Put your money where your mouth is!” diye. “Diller arası birebir çeviri olmaz” derler, bu deyimi çevirmeye kalksak “Ağzının olduğu yere paranı koy!” gibisinden anlamsız birşey çıkacak… Halbuki “Sözünün eri ol, savunduğun şeyi yap!” gibisinden bir anlama geliyor. Tam karşılamasa da dilimizde benzer deyimler, atasözleri mevcut. Benim şu an aklıma gelenler arasında “Nefsinde tecrübe etmediğin şeyi halka tavsiye etme!”, “Aynası iştir kişinin lafa bakılmaz!” gibileri var.

Bu bağlamda, sansür kurulunun başı olarak yukarıdaki deyimleri kullanımdan kaldırdıktan sonra yerlerine kullanılmak üzere şu değişiklikleri yapar, ülkenin her yanında dev reklam panolarında tanıtırdım:

Boş verme!

Fark eder!

Bir şey olur!

“Piyango’dan büyük ikramiye çıksa, ne yapardın?” gibisinden, yurdumuz insanını fantezi dünyasına götüren bir soru da “Atatürk olsan ne yapardın?” olsa gerek! Ben, Atatürk olsam – kendi kişisel çıkarları için çalışmayan, iyi niyetli bir diktatör varsayımı bu – Milli Andımızı (Türküm, Doğruyum, Çalışkanım!) sadece okullarda değil, bütün kurumlarda, radyo ve televizyonlarda, özellikle Millet Meclisi’nde sabah-akşam en az iki kere olmak üzere ezbere söyletir, hatta şöyle cümleler ekletirdim:

“Vatansever Türkiyeli Yere Çöp Atmayandır!”

“Milletini Özünden Çok Seven Memur Yolsuzluk Yapmayandır!”

“Gerçek Yurtsever Ülkesinin Doğasını Mahvetmeyendir!”

“Varlığım, Adalet ve Hakkaniyete Armağan Olsun!”

“Ne mutlu vicdan sahibi insan olabilene!”

Sait Faik’in ünlü öyküsü “Sinağrit Baba”yı bilirsiniz! Hayatını, muhteşem bir sofraya kurularak, beyaz şarap eşliğinde, su üzerinde yaşayan kıllı bir mahlukun midesinde bitirmek isteyen o müthiş balığı! Okumamış olanlarınız varsa İnternette bulabilirsiniz, bir Google’layın! Kokladığı hiç bir oltanın sahibini beğenmeyen, daha önce hiç görmemiş olduğu bir oltayı koklarken bir an yanılan ve bu anlık yanılgı sonucu yakalanan Sinağrit Baba, kendisini yakalayanın tüm o mükemmel görünümü altında, aslında şimdiye kadar hiç bir imtihandan geçmemiş, talihi hep yaver gitmiş biri olduğunu farkeder. Kurtulmak ister, ancak çok geçtir artık. Böylece, son nefesini mağlup ve pişman olarak verir…

Sait Faik’in nasıl bir usta öykü yazarı ve felsefeci olduğu burada açıktır. Bir okuyucu olarak sadece Sinağrit Baba’yı değil, aynı zamanda Sinağrit Baba’nın can verdiği oltanın sahibini düşünürsünüz. Bir yandan hayatta yapmış olduğunuz seçimleri, doğru yapıp yapmadığınızı ve hata yapmamak için nasıl tetikte olmanız gerektiğini, diğer yandansa tüm doğru olduğunu düşündüğünüz kararların aslında ne kadar sizin iradenizin sonucu olduğunu sorgularsınız. Yani, öykü bittiğinde karakterlerden sadece birine kafanız takılmış olarak değil, her ikisiyle de eşleyerek, hatta işkillenmiş bir durumda kalkarsınız kitabın başından! Artık, Fransız düşünür Foucault’nun “Ben’in Yapımı” adlı kitabında anlattığı gibi size ait olduğunu sandığınız o “Ben”in ne kadarı gerçekten sizin yapıtınızdır diye düşünmeye başlayacaksınızdır. Bu ise varolmanın belki “hafifliği”, belki “ağırlığı” ama bir şekilde “tedirginliğidir” işte!

Fantezilerle gidiyoruz ya, bir diğeriyle bitirelim bu yazımızı: “Ülkenin Milli Eğitim Bakanı” olsanız ve icraatlarınızda tamamen özgür bırakılsanız, ilk yapacağınız ne olurdu? Ben, eğitim bilimcilerden bir kurul toplayıp ülkenin çocuk ve gençlerinin kendilerini sorgulayan bireyler olmaları için ne gerekliyse onu araştırıp bulmalarını ve ona göre bir eğitim-öğretim programı oluşturmalarını isterdim. Çünkü, bir Yeni Harman yazarının (Gürkan Haydar Kılıçarslan, namı-değer GHK)  bir yazısında belirttiği gibi “Kendine muhalif olmayandan cacık olmuyor!”,  kendisiyle uğraşmayanın ne “imtihanı” ne de “samimiyeti” oluyor!

Hepimize iyi seçimler ve demokrasiler!..

Bu yazı Yeni Harman Dergisi’nin Haziran 2011 sayısında yayınlanmıştır.                                                           Copyrights @Filiz Elasu

Daha fazla dinleyemiyorum, uzaklaşıyorum oradan, ancak duyduklarımı tek bir şeye yorumlayabiliyorum: arkadaşlarıyla yapacağı yağmayı organize ediyor…Söylendiğine göre polisin çözemediği bir şifre sistemi olduğundan, Blackberry telefonlarla organize ediliyor isyan ve en popüler yağma yerleri bilgisayar mağazaları.

Etrafıma bakınıyorum. Acaba, günün bu saatinden midir nedir (yargılamak istemiyorum ya, mazaretler buluyorum kafamda), bol miktarda”rough” (tekin görünmeyen ) tip var etrafta. Hepsi bu günü, bu saati seçmis galiba… Sonra, dün, aynı Sainbury’s branşının, olay çıkma ihtimalinden dolayı kapanmış olduğunu hatırlıyorum. Bir dolu kadın- erkek, gencin, ellerinde içi boş alışveriş çantasıyla dolanıp durduğu paranoyasına kapılıyorum. Benim de yanımda tekerlekli bir alışveriş  çantası…”Eyvah” diyorum kendi kendime, “yolda gelirken diğer yayaların, araba sürücülerinin bana garip garip bakması bundan mıydı acaba?” Bir an önce çıkmaya çalışıyorum marketten! “Yağmaya gelmiş turist” olarak görünmeye hiç niyetim yok açıkçası…

Copyrights @Filiz Elasu  -  10/08/2011/ Londra

NATO’nun Libya’daki görev tanımı belli oldu: ‘… Libya’nın Libyalılara ait olduğunu tesbit ve tescil etmek!’

Sn Başbakanımız Tayyib Erdoğan bugün (23 Mart 2011) itibariyle gazetelere verdiği demeçte aynen şunları söyledi: ‘ NATO devreye girecekse bazı şartlarımız vardır. NATO, Libya’nın Libyalılara ait olduğunu tesbit ve tescil için oraya girmelidir.’

Acaba, son günlerin ağır bombardımanı, tozu dumanı sırasında müttefik güçlerin görüş alanı bozuldu da, Libya yerine başka bir yeri bombalamaya mı başladılar ya da Kaddafi bir hainlik yapıp Libya’da yaşayan halkla Afrika’nın başka bir halkını değiş tokuş mu etti? 

Bir kaç gün öncesine kadar ‘Türkiye, asla ve asla Libya halkına silah doğrultan taraf olmayacaktır!’ diyen Başbakanımız,  NATO’nun dünkü toplantısında (22 Mart 2011) NATO’nun operasyonu, Ameriklalılar liderliğindeki koalisyondan devralmasını kabul ederek, Libya halkına NATO silahı doğrultmakta sorun görmediğini göstermiş oldu…  Akdeniz’de, Libya açıklarında seyrederken, 5 gemi ve 1 denizaltı ile ‘silah ambargosunu’ denetleme görevini yerine getirecek olan Türk Donanma gücü, fırsattan istifade Libya’nın hala haritada, aynı yerde durup durmadığını ve halkının aynı halk olup olmadığını ‘tesbit ve tescil’ işini de yapar herhalde…

Bu arada, gelelim NATO meselesine! Fransa’nın tavrı bizim Hariciye’cilerin kafasını niye karıştırır anlamış değilim! Batı’lı güçler tarihleri boyunca bir arada ve tam görüş birliği içinde hareket etmiş olsalardı, ne Birinci Dünya Savaşı ne İkinci Dünya Savaşı yaşanır, ne de Osmanlı son 200 yılını bunların arasında pinpon topu gibi gide gele, biraz daha zaman kazanabilmek için, ecel terleri dökerek geçirirdi…

Durum gösteriyor ki, Amerika’lılar Irak ve Afganistan’dan sonra daha fazla kendilerini germek istemiyorlar. (Adamlar, oraları beceremedi ki, başka yerlere kalkışsın!) Ancak, hegemon ülke olarak, daha fazla güçsüzlük sergilemek niyetinde de değiller. Eee bu durumda, akıllılık ettiğini sanıp Cameron’la maceraya kalkışan Sarkozy’ye ve Avrupa’ya liderlik etmek,  operasyonu başlatmak zorundalar… Çünkü, bir çöplükte iki horoz ötmez! (Şimdilik)

NATO her ne kadar kendine yeni misyonlar biçmek derdinde olsa da, sonuçta üyelerini ‘savunma’ amaçlı kurulmuş, hantal ve bürokratik, bir Amerikan askeri organizasyonudur. Oysa, Fransa ve Almanya, Avrupa Topluluğunun kendine ait bir savunma sistemi olmasını her zaman tercih edecektir. İngilizlerse, Avrupalıları her daim oyuna getirip Amerika’nın yanında yer almayı ve NATO’nun Avrupa’nın tek asgari gücü olmasını sağlamakla mükelleftir.

Yani, durum şunu gösteriyor:

Amerika, işi NATO’ya bırakmak istiyor.

Fransa NATO’yu istemiyor.

İtalya, ‘NATO olmazsa katılmam!’ diyor!

Almanya başta ‘ben bu işte yokum!’ dedi.

İngiltere ‘NATO’ olsun diyor!

Katar ve Birleşik Arap Emirlikleri ‘fasulyeden’ güçler olarak oyuna dahil ediliyor!

Peki,Türkiye’ye ne oluyor?

Önce cart-curt ediyor, hafiften bir kol-bacak gösteriyor (biraz umut veriyor), sonra Amerika’nın bu coğrafyadaki ‘küçük adamı’ olduğunu kanıtlıyor yine! Zaten, Amerika’nın BOP’taki eşbaşkanından daha farklı bir strateji beklenebilir mi?

Bush’un çömezi, Avrupa Topluluğunun yeni Rambo’su: Sarkozy… Fransa, yıllarca NATO’nun askeri kanadına üyeliği askıya aldıktan sonra, geçtiğimiz yıllarda dönüş yaptı ama tam yaptı anlaşılan!

Amerikalılar Libya’ya müdahale hakkında daha bir kaç gün önceye kadar emin değilken, Hillary Clinton ‘Bu isyancılar da kim? Bilmiyoruz, tanımıyoruz onları!’ derken bizim esas oğlan Sarkozy, isyancıların kendileri isyan edip etmediklerini bilmezken, isyanın ilk günlerinde onları “tanımaya” karar verdi. Sarkozy bilmiyor mu, Yugoslavya’yı parçalayan da aynı taktik olmuş, arkasından çıkan iç savaşta binlerce insan hayatını kaybetmişti…

Kısacası, bunlar fırsattan istifade Kaddafi’den kurtulup bir diğer önemli petrol kaynağını tamamiyle kontrol altına alacaklar. “Sivil halkı korumak” da kılıf! Umarım, tüm bu barbarlıktan zarar görecek olan, maalesef her zaman olduğu gibi, Libya’nın sivil halkı olmaz…

Hatırlarsanız, Irak’ta “Kitle İmha Silahları” olduğu yalanı uydurulurken ve işgal hazırlıkları tamamlanırken, Bush’un akıl hocası ve yardımcısı Dick Cheney’nin bir konuşmasında “Yapıyoruz çünkü yapılabilir bir şey!” dediği tüm dünya medyasında yankılanmıştı. Bu gün de Bush’un İngiliz kuklası Tony Blair’in ardılı, David Cameron’un Libya hakkında aynı cümleyi ettiği BBC’de anlatıldı. (BBC-19/March/11) “Niçin, aynı durumda olan başka ülkelere de müdahale etmiyorsunuz?” diye sorulduğunda Cameron’un cevabı “We are doing this, because it is do-able!” oldu.

Evet, “Vahşi Batı’nın Kovboylar Çağı II” tüm hızıyla devam ediyor… Vurabilirlerse vuracaklar, işgal edebileceklerse edecekler, değiştirebileceklerse değiştirecekler… Zayıf noktayı buldukları an çullanacaklar…

Ülkemiz medyasını en iyi özetleyen şık aşağıdakilerden sizce hangisidir?

a) Dünya’da en çok ‘tartışma’ programına sahip ülke Türkiye’dir.

b) Dünya’da, tartışma programları dışında, ‘özgün’ hiç bir şeyin üretilmediği tek ülkedir.

c) Saatler süren tartışma programları süresince ‘incir çekirdeğinin’ dahi doldurulmadığı bir ülkedir.

e) Gazetecilerinin, gazetecilik yapmaktan ziyade, tartışma programı ‘sunduğu’ ya da tartışma programlarına, her akşam ‘konuk’ olduğu yegane ülkedir.

It is not me saying this! According to the BBC “…there is a banner doing the rounds in Libya that reads ‘ No foreign intervention, the Libyan people can manage alone!” (02/03/11)

Bir özelleştirmenin sonucunda kaç vurgun yapılabilir; kaç el değiştirmeye rağmen bir kuruluş, her sahibine “vurgun” bazında kâr getirebilir? Bir halkın gelir kaynaklarından biri, onun vergileriyle,  öz sermayesiyle kurulmuş, geliştirilmiş bir kuruluş ne kadar kelepir olabilir ki, her satışta, her el değiştirişte hâlâ gözler parlasın, ağızların suyu aksın?

Bugün küresel medyanın Finans haberlerinde, İngiliz Diageo Plc’nin Mey İçki’yi 2.1 milyar Dolara satın alma kararı bu sözlerle verildi: “Rakıyı boşverin Türk Lokumuna Bakın Siz!”

2002 yılında AKP Hükümeti’nin Maliye Bakanı Kemal Unatıkan’ın “Babalar gibi satarım!” deyip babalar gibi peşkeş çektiği TEKEL özelleştirmesinden bahsediyorum. O tarihte LİMAK-NUROL-ÖZALTIN ortaklığında kurulan ve başına TEKEL’in İçki bölümünün müdürü Esen Ataay’ın (yasalara aykırı olarak) getirilerek  MEY İçki adını alan, 292 milyon Dolara onlara satılan ve  kısa bir süre sonra (2 yıl bile olmadan) 2004’te Amerikalı Teksas Pasific Group’a 810 milyon dolara satılarak yapılan 3 kat vurgunun üzerinden şimdi de 2.1 milyar Dolara satılarak,  yine 3 kat vurgun yapılan Tekel’den!

El değiştirme üzerinden yapılan vurgunu bırakın siz,  toplam içki satışlarından ve maliyet düşürücü önlemler sonucu elde edilen kâra bakın:  en başta da işçi çıkarmalardan! Gazetelerin bildirdiğine göre Diageo Plc maliyetleri düşürecek bir strateji uygulamayacakmış,  çünkü TPG bunu yeterince yapmış ve çalışanların %50’sine zaten yol vermiş! Ha, bir de ürünleri yeniden isimlendirerek ve bir kaç tane pazarlama tekniği kullanarak satışları arttırmış… Ortada başka ciddi yatırım filan yok yani, çalışanı azalt, biraz reklam yap, bir şişeye yeni bir desen çiz! Oh yeme de yanında yat! Mey İçki’nin ürettiği Yeni Rakı, milli içkimiz rakının pazarının %92’sini elinde bulunduruyor. Söylenene göre TPG yaptığı yatırımı çoktan 5’e katlamış! Türk Lokumu tabii ki!

Eee, Diageo Plc kendi vurgununu nasıl yapmayı planlıyormuş bu durumda? Mey İçki’nin dağıtım ve satış ağından faydalanarak kendi ürünlerine, genç nüfusumuzu ve özentili orta sınıflarımızı alıştırarak… Evet, Smirnoff, Jonnie Walker ve Captain Morgan gibi markalara sahip olan şirket, habire büyüyen ve zenginleşen orta sınıfımıza bu içkileri satmayı ve kendi ürünlerinin pazar paylarını arttırmayı planlıyormuş. Eh arttırır da… Biliyorsunuz, uluslararası şirketlerin kâr dışında sadakatının olmadığını, bir marka kültürün parçası mı olmuş, insanlar değer mi veriyormuş, umurlarında olmadığını! Demek istediğim, 10 yıl içersinde bırakın Yeni Rakı’yı, rakının kendisi de milli içkilikten, milli maziye kayabilir …. Benden söylemesi…

Üstelik Diageo Plc yapmazsa o işi, AKP çoktan kolları sıvamış görünüyor…

‘Küresel’ eğlence merkezimiz ‘Taksim-Tünel hattı’nın kural tanımaz, plansız, programsız alabildiğince çirkin ve taşkın eğlence anlayışı, eteğindeki Tophane sakinlerinden ‘muhafazakar’ bir grubun şiddet dolu taşkınlığıyla karşılaşınca bir anda ‘yaşam şekilleri çatışıyor’ oldu ülkemiz gündeminde!

Hay allah! Oralarda, henüz restore edilmemiş bir binanın bir göz odasında 9-10 kişi bir arada kalan Kürt vatandaşlarımızdan biri olsam ya da az gelirli (hiç gelirli) ailelerin sokaklarda büyümüş bıçkın delikanlılarından biri ve ben işsizken, açken barlara, diskolara gelenlerin, restaurantlarda yemek yiyenlerin, yarı çıplak kadınların, genç kızların, son moda genç erkeklerin, yüzlerce liralık yemekler yediğini, içkiler içtiğini ve daha kimbilir nasıl paralar harcandığını izlesem; her binanın, her bir katın, hatta kaldırım taşının birer ‘rant’ aracına dönüştüğünü hem de yıllar içersinde filan değil haftalar, günler içersinde olduğunu gözlemlesem; binaların, sokakların bankalar, şirketler tarafından kapışıldığını, büyük paraların, mafya ilişkilerinin döndüğünü bilsem; her bir mağaza, restaurant açıldığında, ruhsat verildiğinde-alındığında belediyenin ve memurlarının binlerce-onbinlerce liralık rüşvetlerle iş yaptığını duysam;bir de üstüne üstlük hiç bir kuralın, kanunun, düzenlemenin geçerli olmadığını, sokağa açılan her bir kapıdan pencereden müzik olarak nitelenen bir sesin havaya hücum ettiğini, gürültüden, uğultudan nefes alınamadığını ve insan selinin, günün bütün saatleri, 24 saat boyunca aktığını görsem; tüm bu zıvanadan çıkmışlığın kocaman kanserli bir hücre gibi habire büyüyüp yayıldığını farketsem;  uyuyamasam, yollarda yürüyemez olsam, bu çirkinlik, bu gürültü, bu kalabalık habire üzerime üzerime geliyor olsa; bu eğlence anlayışı, bu yüzeysellik, şehre, tarihe, binalara, doğaya, insan doğasına olan bu saygısızlık, bu zevksizlik…üstelik,  ne yerel belediyenin ne İstanbul belediyesinin ne de hükümetin bu konuda en küçük bir şey yapma niyetinin olmadığını, aksine Başbakanımızın kafasında daha da fazla ‘çılgın projelerin’ geliştiğini öğrensem…

Şiddeti savunmuyorum, hiçkimseye, sanata ve sanat galerilerine karşı olanları hele hiç! Ancak, birilerinin kafası karışmış gibi geliyor bana, hem de kavramlar açısından, fena halde…Neyse, benimki değil! Ben, kesinlikle ‘muhafazakarım’!

Tayyib Erdoğan: “Çıkıyorlar bize ‘siz sağlık hizmetlerini iyileştirin, eğitime yatırım yapın ama adalete karışmayın, emniyete karışmayın’ diyorlar. Böyle şey olur mu?…Her alanda Avrupa Birliği Kriterleri uygulayalım, ama anayasaya gelince, yargı reformuna gelince oraya ‘dokunmayın’ diyorlar.”

Anayasayı da satın bitsin bu iş! Tıpkı sağlık hizmetlerine, eğitime ve diğer herşeye yaptığınız gibi! Hem de madde madde! Hangi madde kimin elinde kalırsa o kesim, ona göre yaşasın!

Ülkede zaten yandaş-karşıdaş medya, yandaş-karşıdaş yargı, yandaş-karşıdaş edebiyat, yandaş-karşıdaş sanat, yandaş-karşıdaş sanayiciler, yandaş-karşıdaş bölgeler….vs var, bir de yandaş-karşıdaş anayasa olsun! Valla, çözülür mesele!

Hatta işi kolaylaştırmak için her şehirde her ilçede, mahallede birer çizgi çizeriz meydana bir yerlere, çizginin bir tarafında kalanlar yandaş anayasa, öbür tarafında kalanlar da karşıdaş anayasa tarafından yönetilir… Her bir çizginin girişine çıkışına birer de tabela asarız  ”şimdi askeri vesayet alanındasınız”, “şimdi yargı vesayeti sınırları içindesiniz”, ‘”şu an siyasi vesayet bölgesinde bulunmaktasınız” diye, hiç bir sorun yaşanmaz! Böylece halk, hak ve özgürlüklerini doya doya kullanır ve istediği rejim tarafından yönetilir, memnun kalmazsa çizginin öbür tarafına geçerek diğer rejimin tadına bakar… Anayasa dediğin bir “toplumsal sözleşme” değil mi zaten,  bırakın da özgürce yapsın vatandaş sözleşmeleri! “Halkın iradesi, halkın iradesi” diye tutturmuş birileri,  halk sözleşmesini istediği zaman, istediğiyle yapıp bozamayacaksa ne iradesi olabilir ki?

Artık modernleştik ve Avrupalılaştık ya, sırası gelmişti bu halkın toplumsal sözleşmelerle tanışmasının! Medeniyetin beşiği Batı’da da işler öyle yapılagelmiştir zaten! O zamanlar, bu kadar teknoloji olmadığından referandum yapamamışlar, ama adamlar oturmuşlar gruplar halinde krallarının kraliçelerinin karşısına, hep beraber soru cevap şeklinde, tartışarak konuşarak, birlikte karar vermişler ülkelerinin nasıl yönetileceğine! Krallar sormuş halklarına “Ey halkım, ülkeyi, gücünü Tanrıdan alan ben ve akrabalarım, bir de kilise yönetecek, yargı da, yasama da, yürütme de benden sorulacak ne dersiniz?” Halk da “Tabii kralım, yönet bizi yeter ki, canımız feda olsun” demiş, sözleşmelere karşılıklı parmak basılmıştır! Yaa, ne medeni adamlar, görüyorsunuz!

Avrupa Birliği de bizden öyle istiyor işte! Adamlarla 40 yıldır “Sizin sözleşmeniz çok iyiymiş, bizimle de sözleşme yapın, ne olur!” diye cebelleşiyoruz, kapıdan bacadan girmeye çalışıyoruz, “Yok siz bize benzemiyorsunuz” deyip habire kovuyorlardı, bundan böyle mazeret göstersinler de görelim bakalım! Artık biz de, halk irademizi, nihayet, Anayasa’mız sayesinde onlar gibi ortaya koyabileceğiz!Bu inanılmaz  halk iradesi bakın bu ülkelerde nasıl muhteşem şekillerde hasıl oluyor:  İtalya’da  kafayı yiyip Berlusconi’nin kafasına heykelcik atarak, İngiltere’de  halkın %90′ı karşı olduğu halde Irak’ı işgal eden Tony Blair hakkında habire soruşturma açılmasına rağmen özel  mahkemeler  ve yüksek yargıçlar tarafından aklanan Tony Blair’i nihayet Orta Doğu Barış Konvoyuna atayarak, Yunanistan’da ekonomik göstergeler hakkında büyük patron AB finans kurumlarına yalan söyleyen ve bu yüzden ülke adalarını satışa çıkarması istenen bir  hükümet aracılığıyla kemerleri sıkılıp boğularak, Almanya’da  ekonomik gücüne rağmen askeri güç oluşturmasına izin verilmeyen ve hala ABD üsleri tarafından kontrol altında tutulan bir ülke olarak…. vs vs

Kısacası, dedik ya, satın, her şeyi satın Anayasayı da, Babayasayı da….herşeyi satın, müstehaktır!

Not: Gerçekten ne düşündüğümü merak mı ediyorsunuz? Ben de şunu merak ediyorum:

Dokunulmazlıkların, seçim barajının ve YÖK’ün kaldırılmadığı bir ‘Anayasa Değişikliğinin’ ve Başbakan’ın, Meclis Başkanı’nın, Cumhurbaşkanı’nın aynı partiye mensup olduğu,  milletvekillerinin millet tarafından değil çoğunlukla parti liderleri tarafından belirlendiği bir Meclis’in hangi “halkın iradesini” yansıttığını?

Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf, dizi filmlerdeki erotik sahnelerin kendisini “irrite” ettiğini ve bunların cinselliği erken yaşlara çeken sebeplerden biri olduğunu belirterek “Ben çok rahatsızım” dedi    19.02.2010

Türk dizilerindeki iki öpüşme ve belden yukarı sırt gösterimi sayın Kavaf’ı rahatsız ediyor ve bunun çocuklarımızı erken yaşta cinselliğe iteceği düşünülüyorsa, kendilerine bir de TRT Çocuk‘u izlemelerini öneriyorum. Bir “devlet kanalında”, 24 saat yayınlanan reklamlar dolayısıyla, çocuklarımızın nasıl 2-3 yaşından itibaren tüketici olmaya özendirildiği konusunda aynı hassasiyeti göstermelerini ve bu reklamların tamamiyle kaldırılmasını, en azından bir anne olarak, bekliyorum.

Küçücük çocukların,  sabahtan akşama kadar bu reklamlarla kafalarının yıkanıp  anne-babalarından çukulata, şeker, Ben10 ayakkabıları, bilmem ne korsan oyuncakları, Barbie oyuncak setleri…vs istemeleri normal karşılanıyor da, akşamları yetişkinlere yönelik Türk dizi filmlerindeki erotik sahnelerden etkilenmeleri mesele ediliyorsa, Bakanlığın samimiyetinin sorgulanmaması imkansız olacaktır.

Sayın Bakan, “rahatsızlığınızı” lütfen doğru hedeflere yöneltin de bir işe yarasın! Teşekkürler