NTV’den Miray Akdağ Uluç’un 13 Temmuz’ da gerçekleştirdiği röportajda Sağlık Bakanımız Recep Akdağ: ”Vatandaşım, Türkiye Cumhuriyeti’nin onurlu insanı sağlık hizmeti almak için bir muayenehaneye para vermek zorunda kalmamalıdır. Ülkenin diyelim ki yüzde 5’lik, 10’luk cebinde parası bulunan zengin kesimi muayenehanelerden hizmet alabilir, gidip para da ödeyebilir. Ama vatandaşın büyük kısmının böyle bir gücü yok. Onun için bu sakat sistemi, biz bu zulüm düzenini ortadan kaldırıyoruz. Bu kanun açıkçası bu zulüm düzenini ortadan kaldırmak için Başbakanımızın talimatıyla Hükümetimizin getirdiği ve Meclis’te kabul edilen bir kanundur. Dolayısıyla, Tam Gün’le beraber bu düzen ortadan kalkacak” diyor.

Güzel hoş, kendisini can-ı gönülden destekliyorum, bu rezillik ve ahlaksızlık ortadan kalkmalı: bir devlet hastahanesinde ameliyat olabilmek için önce o  hekimin özel muayenehanesine gidip 150-200 TL (en az) ödemek zorunda kalmamalı insanlar… Ya da bir üniversite hastahanesini randevu alabilmek için günlerce, telefon ve internetle aradıktan sonra pes edip aynı santrale bırakılmış otomotik mesajdaki opsiyonu kullanarak, yine aynı bina ve poliklinik içersinde özel muayenesi ve sekreteri olan bir profosöre 150-200 TL (en az) ödemek zorunda da bırakılmamalı! Bu, sayın bakanımızın da katılacağı gibi, son günlerde gazetelere verdiği demeçlerden çıkarabildiğim kadarıyla, ne vicdana, ne de hak ve hukuğa uygundur, düpedüz zulümdür, hatta hırsızlıktır ve  ’halkçılıkla’ bir alakası yoktur!

Ancak benim anlayamadığım, sayın Bakanımızın da gözden kaçırdığı bir konu, ülkemizde 1961′den beri varolan ‘Döner Sermaye’ ile ilgili mevzuatın kendi hükümetleri tarafından dallanıp budaklandırılıp olgunlaştırıldıktan sonra kamu sağlığı alanına, 2004 yılında bir güzel yerleştirildiği!

Şimdi, kimi doktorumuzun, özellikle uzman doktorumuzun, ve de bazı sağlık çalışanımızın memnun göründüğü bu ‘döner sermaye’ uygulamasının aslında devletin sunduğu sağlık hizmetlerinin özelleştirilmesi anlamına geldiği nedense unutulmuş gibi…. Üstelik,  performansa bağlı ödemeye bağlanarak sağlık çalışanlarının kafasına ‘Hipokrat yemininden’ ziyade ‘hilekarlık ve birbiriyle didişmenin’ sokulduğu da… Sayın bakanımıza göre ‘ülkenin %5-10 gibi zengin kesimi dışında kalan ve muayenehanelere verecek parası ve mali gücü olmayan’ büyük çoğunluğunun, bu özelleştirilmiş, döner sermayeli devlet sağlık kurumlarından nasıl  ceplerini zarara uğratmadan faydalanabileceği ise ‘halkımız için’ bir muamma olsa gerek!

Not: Kendisine sorulan bir soruda sayın Akdağ, performans ödemelerinin hizmetin kalitesine göre, kaliteyi baz alarak ödendiğini söylüyor. İlginç bir iddia ancak ayaklarının yere basmadığını kendisi de zamanında birazcık bilim görmüş biri olarak kabul edecektir herhalde. Hizmet sektöründe kalitenin sayıya vurulmadan ölçülebilecek hale gelmesi, doktorların simyacı ya da büyücü haline geldiği bir devirde gerçekleşecektir  diye düşünüyorum….

Kaldırımlarımız nasıl şehirleşme serüvenimizin simgesi olarak görülebilirse, plajlarımız da turizm ve çevre konularında ülkemizin geldiği noktayı işaret etmekte: Vahşi Batı’nın sonradan görme kovboylarını…
Belki de çocukken izlediğimiz Spagetti Western’lar, İtalya içlerinde değil de Anadolu Bozkır’larında çekiliyordu; sadece bizim haberimiz yoktu! Şimdi, toprağın kuru sıcağına ya da gecenin keskin ayazına sinerek beynimizin o ince kıvrımlarına süzülmeyi becermiş bir takım sinsi kodlar, kendilerini böyle açığa vuruyor işte!

Heyhat! Yoksa biz, hep, küçük Amerika mıydık?

Benim mi kafam karıştı yoksa herkesin karışık da ondan mı bilemiyorum ama kafa-karıştırıcı işler hasıl oluyor ülkemizde!

İstanbul’da 3 tane Uluslararası Şiir Festivali düzenlendiğini, üstelik üçünün de bir aylık bir zaman dilimi içersinde peşpeşe, hatta aynı anda, aynı mekanlarda organize edilmiş olduğunun farkında mısınız?

• İstanbul 3. Uluslararası Şiir Festivali (11-15 Mayıs)
• Uluslararası Beyoğlu İstanbul Şiir Festivali (14-21 Mayıs)
• Uluslararası İstanbul Şiir Festivali/Şiiristanbul (20-25 Nisan)
  

Gördüğünüz gibi üçü de uluslararası olma iddiasında, üçü de Aya İrini, Haydarpaşa-Sirkeci Garı, Yerebatan Sarnıcı, Boğaz Hatları Vapur Seferleri gibi mekanları kullanma sevdasında ve üçü de bahar aylarını seçmiş vaziyette…

Hadi, tamam, her Türk ‘şair’ doğar dedik, gurur duyuyoruz bu, Doğu’lu karakterimizle;  şair padişahlarımız, paşalarımız, devlet adamlarımız, bir Başbakanımız (Ecevit), (bir de konuşmalarında bol bol şiirler okuyan Tayyib Erdoğanımız) var…filan dedik ama bu kadarı da… 3 tane uluslararası şiir festivali, hem de aynı şehirde, aynı zamanda, aynı mekanda…

Acaba, ülkede şiir kitabı satışlarında patlamalar yaşanıyor da bizim mi haberimiz yok ya da İstanbul’un 15 milyonluk bir şehir olması gerçeğinden yola çıkıp ‘bir’ festivalin yeterli olmayacağı çıkarımına varanlar mı var?

Neyse, şiirimiz adına bir hayır gele inşallah…

Tayyib Erdoğan: “Çıkıyorlar bize ‘siz sağlık hizmetlerini iyileştirin, eğitime yatırım yapın ama adalete karışmayın, emniyete karışmayın’ diyorlar. Böyle şey olur mu?…Her alanda Avrupa Birliği Kriterleri uygulayalım, ama anayasaya gelince, yargı reformuna gelince oraya ‘dokunmayın’ diyorlar.”

Anayasayı da satın bitsin bu iş! Tıpkı sağlık hizmetlerine, eğitime ve diğer herşeye yaptığınız gibi! Hem de madde madde! Hangi madde kimin elinde kalırsa o kesim, ona göre yaşasın!

Ülkede zaten yandaş-karşıdaş medya, yandaş-karşıdaş yargı, yandaş-karşıdaş edebiyat, yandaş-karşıdaş sanat, yandaş-karşıdaş sanayiciler, yandaş-karşıdaş bölgeler….vs var, bir de yandaş-karşıdaş anayasa olsun! Valla, çözülür mesele!

Hatta işi kolaylaştırmak için her şehirde her ilçede, mahallede birer çizgi çizeriz meydana bir yerlere, çizginin bir tarafında kalanlar yandaş anayasa, öbür tarafında kalanlar da karşıdaş anayasa tarafından yönetilir… Her bir çizginin girişine çıkışına birer de tabela asarız  ”şimdi askeri vesayet alanındasınız”, “şimdi yargı vesayeti sınırları içindesiniz”, ‘”şu an siyasi vesayet bölgesinde bulunmaktasınız” diye, hiç bir sorun yaşanmaz! Böylece halk, hak ve özgürlüklerini doya doya kullanır ve istediği rejim tarafından yönetilir, memnun kalmazsa çizginin öbür tarafına geçerek diğer rejimin tadına bakar… Anayasa dediğin bir “toplumsal sözleşme” değil mi zaten,  bırakın da özgürce yapsın vatandaş sözleşmeleri! “Halkın iradesi, halkın iradesi” diye tutturmuş birileri,  halk sözleşmesini istediği zaman, istediğiyle yapıp bozamayacaksa ne iradesi olabilir ki?

Artık modernleştik ve Avrupalılaştık ya, sırası gelmişti bu halkın toplumsal sözleşmelerle tanışmasının! Medeniyetin beşiği Batı’da da işler öyle yapılagelmiştir zaten! O zamanlar, bu kadar teknoloji olmadığından referandum yapamamışlar, ama adamlar oturmuşlar gruplar halinde krallarının kraliçelerinin karşısına, hep beraber soru cevap şeklinde, tartışarak konuşarak, birlikte karar vermişler ülkelerinin nasıl yönetileceğine! Krallar sormuş halklarına “Ey halkım, ülkeyi, gücünü Tanrıdan alan ben ve akrabalarım, bir de kilise yönetecek, yargı da, yasama da, yürütme de benden sorulacak ne dersiniz?” Halk da “Tabii kralım, yönet bizi yeter ki, canımız feda olsun” demiş, sözleşmelere karşılıklı parmak basılmıştır! Yaa, ne medeni adamlar, görüyorsunuz!

Avrupa Birliği de bizden öyle istiyor işte! Adamlarla 40 yıldır “Sizin sözleşmeniz çok iyiymiş, bizimle de sözleşme yapın, ne olur!” diye cebelleşiyoruz, kapıdan bacadan girmeye çalışıyoruz, “Yok siz bize benzemiyorsunuz” deyip habire kovuyorlardı, bundan böyle mazeret göstersinler de görelim bakalım! Artık biz de, halk irademizi, nihayet, Anayasa’mız sayesinde onlar gibi ortaya koyabileceğiz!Bu inanılmaz  halk iradesi bakın bu ülkelerde nasıl muhteşem şekillerde hasıl oluyor:  İtalya’da  kafayı yiyip Berlusconi’nin kafasına heykelcik atarak, İngiltere’de  halkın %90′ı karşı olduğu halde Irak’ı işgal eden Tony Blair hakkında habire soruşturma açılmasına rağmen özel  mahkemeler  ve yüksek yargıçlar tarafından aklanan Tony Blair’i nihayet Orta Doğu Barış Konvoyuna atayarak, Yunanistan’da ekonomik göstergeler hakkında büyük patron AB finans kurumlarına yalan söyleyen ve bu yüzden ülke adalarını satışa çıkarması istenen bir  hükümet aracılığıyla kemerleri sıkılıp boğularak, Almanya’da  ekonomik gücüne rağmen askeri güç oluşturmasına izin verilmeyen ve hala ABD üsleri tarafından kontrol altında tutulan bir ülke olarak…. vs vs

Kısacası, dedik ya, satın, her şeyi satın Anayasayı da, Babayasayı da….herşeyi satın, müstehaktır!

Not: Gerçekten ne düşündüğümü merak mı ediyorsunuz? Ben de şunu merak ediyorum:

Dokunulmazlıkların, seçim barajının ve YÖK’ün kaldırılmadığı bir ‘Anayasa Değişikliğinin’ ve Başbakan’ın, Meclis Başkanı’nın, Cumhurbaşkanı’nın aynı partiye mensup olduğu,  milletvekillerinin millet tarafından değil çoğunlukla parti liderleri tarafından belirlendiği bir Meclis’in hangi “halkın iradesini” yansıttığını?

Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf, dizi filmlerdeki erotik sahnelerin kendisini “irrite” ettiğini ve bunların cinselliği erken yaşlara çeken sebeplerden biri olduğunu belirterek “Ben çok rahatsızım” dedi    19.02.2010

Türk dizilerindeki iki öpüşme ve belden yukarı sırt gösterimi sayın Kavaf’ı rahatsız ediyor ve bunun çocuklarımızı erken yaşta cinselliğe iteceği düşünülüyorsa, kendilerine bir de TRT Çocuk‘u izlemelerini öneriyorum. Bir “devlet kanalında”, 24 saat yayınlanan reklamlar dolayısıyla, çocuklarımızın nasıl 2-3 yaşından itibaren tüketici olmaya özendirildiği konusunda aynı hassasiyeti göstermelerini ve bu reklamların tamamiyle kaldırılmasını, en azından bir anne olarak, bekliyorum.

Küçücük çocukların,  sabahtan akşama kadar bu reklamlarla kafalarının yıkanıp  anne-babalarından çukulata, şeker, Ben10 ayakkabıları, bilmem ne korsan oyuncakları, Barbie oyuncak setleri…vs istemeleri normal karşılanıyor da, akşamları yetişkinlere yönelik Türk dizi filmlerindeki erotik sahnelerden etkilenmeleri mesele ediliyorsa, Bakanlığın samimiyetinin sorgulanmaması imkansız olacaktır.

Sayın Bakan, “rahatsızlığınızı” lütfen doğru hedeflere yöneltin de bir işe yarasın! Teşekkürler

Why is it that those who commit these types of “atrocities” always have “pychological problems” or are “nutters”? How come, for example, there isn’t a perfectly well-balanced middle aged economics professor, a nurse or an engineer who just had enough and happened to explode in this manner?

11 Aralık 2009, Cuma günü Ankara Çukurambar’da, Gözüm kardeşler tarafından yaptırılan caminin açılışını yapan Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Bardakoğlu, camide kadınların daha kolay ve rahat şekilde namaz kılmalarını sağlamak için hazırlanan mekânları gezdi.

Kadınların, camilerde asli unsur olarak yer almasını istediklerini belirten Bardakoğlu, “Kadınların, cemaatin ayrılmaz parçası olması lazım, kadınların gençlerin ve çocukların hepsinin. Bayanların, böyle aydınlık mekânlarda ibadet etmelerini istiyoruz. Perdelerle bölünmüş değil, cemaatlerle fiziki olarak hem de gönül olarak birleşebileceği yerlerde namaz kılmasını istiyoruz. Kadınların izbe yerlerde, kenarda köşede namaz kılmasını istemiyoruz. Camiye iştirakini ve cami içindeki dini irşattan azami derecede yararlanmalarını istiyoruz.’ diyen Bardakoğlu, kadınlara çağrıda bulunarak  ”Burada her türlü faaliyetinizi yapabilirsiniz. Kültür, sanat etkinliklerinizi, kermesinizi burada yapın, çekinmeyin. Gününüzü, gecenizi burada yapın.” şeklinde konuştu.  (sondakika.com /11.12.2009)

Sayın Bardakoğlu güzel, hoş konuşmuş, medeni bir çağrı yapmış! Ancak, onun hayalindeki gibi (ben iyiniyetli bir fantazi olduğunu düşünüyorum) kadınlı, erkekli, çoluk çoçuklu, camilerin birer halk evi, kültür merkezi gibi kullanılmaya başlandığı bir durumda, herhalde Dünya’da örneği bulunmayan ‘aşkın’ bir İslam Cumhuriyeti yönetim şekline adımlarımızı atmış oluruz gibime geliyor…  Sanırım, Sn Prof. Bardakoğlu İslami bir ütopyayı dile getiriyor burada! Olabilir… Demokrasilerde ideallere de, ütopyalara da bol bol yer var biliyorsunuz… Bu ütopyanın, benim hayalimde tezahür eden şekli ise (Türkiye’nin günümüz gerçeklerine ve maço kültürüne bakarak diyeyim) bayanlarımızın hamburger yiyip Cola eşliğinde; kollarında Chanel, Gucci marka çantaları, başlarında en son moda designer eşarp/türbanları ile camilerimizde düzenledikleri altın, dolar günleri ve defile kermesleri… Bunun yanısıra, daha üst kültüre haiz bazı bayanlarımız, yaratıcılıklarını kullanarak camilerimizi tamamiyle dönüştürebilir, mesela her ay farklı veya tarihi bir camide toplanarak cami turları düzenleyebilir, camilerimizin tarihi hakkında aydınlanmanın yanısıra farklı camilerden bayanlarla tanışma fırsatı yakalayıp ilginç sivil örgütlenmelere gidebilir; Osmanlı tabloları, hat ve ebru sanatı sergileri açabilir; hatta kimi zaman Semazen gösterileri eşliğinde dans edip kendilerinden geçerek İnsan-ı Kamil olma fırsatı yakalayabilirler…Gördüğünüz gibi hayallere sınır yok…

Ancak, bendeniz, Sn Bardakoğlu’nun bu iyi niyetli çağrısının asıl hedefinin, kadınlarımız ve çocuklarımızdan ziyade erkeklerimiz olması gerektiğini; kadınını türbanın veya çarşafın altına koymadıkça, toplumdaki diğer erkeklerin nefsinden koruyamayacağını düşünecek kadar diğer erkeklere ve kendine güvenemeyen erkeklerin, camilerde hiç tanımadıkları kadınlarla nasıl yanyana secdeye varabileceğini düşünemediğimden, camilerin erkeklerimiz için birer eğitim yerine dönüştürülmesi ve maço kültürümüzün ‘Diyanet İşlerimiz’ tarafından reforme edilmesini talep ediyorum.

26 Ekim’de Türkiye’de piyasaya girdikten sonra 20.000 Türkiyeli’nin başvuruda bulunmuş olduğu ‘BeautifulPeople.com’ yani ‘Güzel İnsanlar.com’ sitesi CNN’e göre ‘Dünyanın en seksi sitesi’!

Danimarka’da kurulduğundan beri Dünya çapında 60.000 kişinin güzel ilan edildiği site halen 89 ülkede faaliyet göstermekte. ‘Yüzeysel’ olmakla eleştirilen site yöneticileri ‘Çekici ve güzel insanlarla olmak neden yüzeysel olsun ki? Yaptığımız ‘etik ‘ olarak doğru olmayabilir ama hiç değilse dürüst!’ diyorlar.

Siteye üye kabul edilenlerin resimlerini görme fırsatına kavuşmuş bazıları ise ‘Site üyelerinin güzel olmaktan ziyade, bol makyajlı, bol estetikli ve de kokoş’ olduğunu iddia ediyor!

Bunlar, ‘Güzelinsanlar.com’ hakkında bazı bilgiler… Medyamızdan kimi köşe yazarlarımız da kendilerinin ve bazı meslekdaşlarının site tarafından reddedilmesi üzerine fantaziler geliştirip yazılar yazmışlar, hüsranları hayırlı olsun! Bendeniz ise ‘en güzel’ olmak konusunda rakip tanımadığım için siteyi ve üyeliği kendim reddediyorum! Bilesiniz, onlar değil!

Bu arada ‘çirkin ama yüreği temiz’ arkadaşlarımızın bu site tarafından reddedilmesine gönlüm bir türlü elvermiyor!

Bu yüzden de, bu arkadaşlar için (kendim çirkin olmasam da, hem güzel hem iyi kalpli olduğumdan) başka bir fırsat sunmaya karar verdim.

Arkadaşlar, üzülmeyin! Çirkinseniz, kimse çirkinliğinizden dolayı yanınıza dahi yaklaşmıyorsa, bütün hayatınız boyunca çirkin olduğunuzdan itilip kakılmışsanız, kaderin tekmesini nasıl da yemiş olduğunuzu çirkin bir bebek olarak dahi, daha doğmadan hissetmiş iseniz, çirkinliğin bu gaddar dünyada bir başka ‘engelli’ olma durumu olduğunu taa iliklerinize kadar duyumsamışsanız…… bana yazın! Çirkin ama güzel ruhlu olduğunuzu kanıtlayan bir yüce gönüllülük örneği gösterin! ‘Kader bana vurmuş ama ben kimseye vurmuyorum, hatta herkesi öpüyorum, aştım ben bunları!’ deyin, bir de fotoğraf gönderin, yayınlayayım…

Evet arkadaşlar! İşte burada ‘Çirkin ama Güzel İnsanlar.Com’ u ilan ediyorum! Resmen faaliyete geçtik! Bakalım dünyada çirkin çirkinler mi, çirkin güzeller mi, güzel güzeller mi yoksa güzel çirkinler mi ağır basıyor! Hadi bakalım!

Michael Gorbachev: ‘What is democracy when people don’t take part in it?’

Eski Sovyetler Birliği’nin son lideri Michael Gorbaçov ‘Halkın katılımı yoksa, demokrasinin anlamı ne?‘ diyor 11 Ekim’de yapılan Rus seçimleri ardından…

                                                foto by hurriyetdailynew.com

Clint Eastwood’un ‘İyi, Kötü ve Çirkin’ filmini hatırlarsınız!

                                                                                                                                                  photo by hurriyetdailynews.com

İşte benim önerilerim:            Ya tutarsa!…

Geçtiğimiz Eylül ayında dünya kamuoyunun Birleşmiş Milletler agendası yine Ahmedinijad haberleriyle doldurulup iğdiş edildi. Ahmedinijad’ın BM civarındaki oteller tarafından boykot edilmesi, konuşması sırasında Amerika ve bir dolu diğer yaltakçı ülke temsilcilerinin salonu terketmesi gibi. Bizde de izdüşümler yaşandı tabii ki. Tayyib Erdoğan, ikinci Davos’unu yaşayarak bazı medya yazarlarımızın gözlerini yaşartmayı dahi becerdi! Kısacası vs. vs. vs….

Halbuki, geçtiğimiz Haziran ayında, dünyanın zengin ülkeleri G8′de toplanıp birbirlerinin sırtını sıvazladıktan sonra yapılan Birleşmiş Milletler toplantısında, 192 üye Küresel Krizi tartışmış ve seslerini duyurabilmek için mücadele ederek zengin ülke delegelerinin bu sofradan ekşi bir suratla ayrılmalarına neden olmuşlardı. Bunların başında solcu rahip Rev. Miguel d’Escoto Brockmann’ın sunduğu bir rapor var ve bu raporda ‘…küreselleşmenin etkin kurum ve organizasyonların eksikliğinde dünyayı kaosa sürüklediği…’ dile getiriliyor.

Zengin ülke diplomatları bu tür raporları sevmiyor tabii ki ve BM’i bir şaka olarak nitelendirip işlerine yarayan, özellikle gelişmekte olan bazı ülkeleri (Türkiye gibi) G20′ye katarak BM’i ve onun fakir ülkelerini dışlamayı seçiyorlar.

Küresel krize rağmen, dünya zenginleri derslerini öğrendi mi dersiniz? Tabii ki hayır! Avrupalı bir ajans olan EuroDad’a göre son G20 toplantısında IMF’nin daha da güçlendirilmesine karar verilmiş durumda ve IMF’nin fakir ülkelere verilen son 10 borcu için talep edilen şartlar eskileri aratmayacak şekilde: hükümetlerin kemer sıkması, liberalleşme, maaş artışlarının dondurulması, fiyatların arttırılması ve özelleştirmeler…

Konunun çeşitli açılardan ele alınması mümkün görünmekte ise de, devlet büyüklerimizden, lütfedip, iddianın iki önemli ayağına açıklık getirmelerini istirham ediyorum! Birincisi, Türk aile yapısı nedir? İkincisi, Türk aile yapısıyla bağdaşmayan diziler derken Türk yapımı diziler mi, yoksa Hollywood dizileri mi kastedilmektedir?

Bunlar da kendi içlerinde bir dolu diğer soruları barındırıyor tabii ki? Mesela, Türk aile yapısının ne olup ne olmadığına kimler, nasıl karar verecek? ‘Türk’ tanımı içine kimleri dahil edip kimleri etmeyeceğiz, bu husustaki kıstaslarımızı nasıl belirleyeceğiz? Yani, Kürtler, Lazlar, Ermeniler, Rumlar, Araplar…Türk aile yapısı içinde mi değerlendirilecektir, yoksa onların farklı aile yapıları olup bunların Türk aile yapısından ayrıştırılması ve farklılıkların tanımlanabilmesi için başka incelemeler gerekmekte midir? Bu, dizileri değerlendirmemizi nasıl etkileyecek? ‘Demokratik’ Açılım meselesinde olduğu gibi kafa karışıklıklarını ve güzel ülkemizi bölebilecek iddia ve beyanlara meyil vermemek için aile konusunda ‘somut’ bir paketin tüm ilgili kurum ve kuruluşlara önceden sunulmasını, haddim olmayarak, bir öneri olarak sunuyorum!

Ayrıca, aşağıdaki hususlarda daha geniş bir çalışmanın başlatılması gerektiğini de düşünmekteyim. Mesela, Türk aile yapısıyla bağdaşmayan diziler, Türk yapımı iseler bunları kimler yapmaktadır? Bu yapımcılar ve fikir babaları Türk değil midir, Türk iseler nasıl olup da böyle Türk aile yapısına aykırı diziler yapabilmektedirler? Amaçları nedir? Bunların gizli ‘örgüt ve gruplarla’ bir ilişkilerinin olma ihtimali var mıdır? Bu diziler Türk yapımı değil iseler, yani Hollywood yapımı iseler, Meksika ve Brezilya dizilerini es geçiyorum, bunları ithal edenler kimdir? Bunların Türk aile yapısına aykırı olup olmadığını tüm bu kanallar, medya şirketlerinde çalışan yöneticiler ve de patronlar nasıl olup da görmemektedir? Burada, ihmal mi yoksa ‘karanlık dış güçler’ mi etkindir? Meselenin anlaşılması için bir an önce soruşturma başlatılması gün gibi aşikar değil de, söyleyin nedir sevgili okuyucular?

Tüm bu noktalardan hareketle, devlet büyüklerimizin, hazır eli değmişken başka bir takım medya alanlarında da temizliğe (pardon sansüre) gitmelerini ‘ciddi olarak’ öneriyorum.Tüm bunlar aşağıda dikkatinize sunulmuştur:

1.  Mesela, bırakın Anadolu’yu Ortadoğu, Kafkaslar, Balkanlar, Kuzey Afrika’ya kadar pek çok ülke ve halkla ilişkilerimizi arttırma yolunda büyük mesafeler katedmemizi sağlayan TRT kanalları içersinde, bir çocuk kanalımız, TRT Çocuk kısa zaman önce yayına geçmiş bulunmakta. TRT’nin, nihayet, aile ve çocuklara hitaben bir kanal düşünmesi bizleri son derece mutlu etmekte olup TRT hanesine bir artı olarak yazılması gerektiği açıktır. Ancak çocuk kanalında yer alan ‘reklamların’ ne kadar Türk Aile yapısıyla uyuştuğu konusunda devlet büyüklerimizin bizleri aydınlatması artık bir elzemdir diye düşünmekteyim.
2. TRT de dahil olmak üzere, hemen hemen bütün kanallarımızda haber sunumu konusunda ciddi bir çalışmaya gidilmesi gerekmektedir.  Mesela, aynı haber ve görüntülerin Türk Ailesini ‘aptal’ zannedip habire yeniden ve yeniden, defalarca, peşpeşe gösterilmesine son verilmesi… Yine, haber gösteriminde uygunsuz görüntü ve haber içeriği açısından, en azından haber programlarını hazırlayanların, bol bol BBC seyretmeleri, mümkünse bir sandalyeye bağlanarak 24 saat izlemeleri sağlanmalı ve belki bu yolla bir şeyler öğrenmeleri mümkün kılınmalıdır.
3. Yurtdışından, özellikle İngiliz ve Amerikan televizyonlarından yarışma, komedi, şov gibi programları kopya edip kendilerininmiş gibi sunmaya kalkanların topyekün işine son verilmeli, halk gerekirse Acun’suz, Mehmet Ali’siz bırakılmalıdır…
4. Reklamlarda bundan sonra yalnızca İngilizce kelime ve cümlelerin kullanılması yerine, ( reklamlarını ve ambalajlarını Türkçeleştirmeye lüzum görmeyen yabancı şirket ve ürünlerinden bahsediyorum) tüm diğer diller de teşvik edilmeli ve böylece Türk Ailesi’nin çok dilli olması hedeflenmelidir.
5. Pek çok Türk Ailesi, kanal bolluğu yüzünden bir kanaldan diğerine geçeyim derken hiç bir şeyi doğru dürüst izleyememekte, böylece epey bir zaman kaybedilmekte. Önerim, kanalların pekçoğunun kapatılarak, sayının 4-5 gibi makul bir rakama indirilmesi.
6. ‘Yandaş ve karşıt medya’ derken, tarafsızlık, objektiflik gibi ilkelerin tamamen unutularak halkımız arasında yaratılan dünyayı ve de ülkeyi algılama farklılığına bir çare bulunması… Bunun için de ayarı sapmış Türk Ailesine bir süre hiçbirşey izletilmemeli, sadece şarkı, türkü ve gezi programlarıyla kafasının rahatlaması  sağlanmalıdır…

                                                                                                                                                               Copyrights Filiz Elasu, Eylül 2009